ONSO

ببخشید

onso — Mon, 17 Nov 2008 07:29:18 GMT

منو ببخشید که دو رنگی بلد نیستم و سادم

منو ببخشید که رسم عاشق کشی بلد نیستم و عاشقم

منو ببخشید که بازی دادن آدم ها رو بلد نیستم و تنهام

منو ببخشید که رسم بی وفایی را بلد نیستم و با وفام

منو ببخشید که دروغ بلد نیستم و صادقم

منو ببخشید

پیام

onso — Thu, 02 Oct 2008 17:29:18 GMT

" انسان ها را همان گونه که هستند، ببینیم

نه آن گونه که خود می خواهیم "

نه آن گونه که خود می خواهیم

منتظر نباش

onso — Wed, 10 Sep 2008 14:19:18 GMT

ثانیه ها رو نشمر واسه کسی که رفته

کسی که رفته برگشتنش محال

شایدم توی خواب

اگر دوستت داشت تنهات نمی گذاشت

حتی واسه یه لحظه

توکه که از عاشقی خیری ندیدی

پس چرا منتظرش بشینی

روزها تو خراب نکن

تو حسرت و انتظار

انتظار درد

حتی سخت تر از مرگ

منتظر نباش

وقت رفتن

onso — Fri, 08 Aug 2008 16:49:18 GMT

آخرین نگاه عاشقانه یک دلباخته در یک غروب تابستانی دلگیر که آسمان

نیز دلش گرفته است و میل به باریدن دارد رقم می خورد .

در نیمه های شب اشک مجالی برای او باقی نمی گذارد و خواب را از

چشمان او دریغ می کند ، تصمیم می گیرد که خاطرات دلباختگی اش را در

دفترچه کوچکش به نگارش در بیاورد و برای همیشه آن را در صفحه روزگار

به یادگار بگذارد .

اما در یک بعد از ظهر جمعه دلش می گیرد به سراغ دفترچه اش می رود

آن را باز می کند و دوباره خاطرات برایش تداعی می شود . چشمانش

بارانی می شود و به خلوتگاهش می رود و آن را به نگارش در می آورد .

وقت رفتن نگات می کردم اما حتی تو نگام نکردی ، رفتی

وقت رفتن صدات می کردم اماحتی تو صدام نکردی ،رفتی

وقت رفتن لبام تشنه بود اما حتی تو سیرابم نکردی،رفتی

وقت رفتن چشمام بارونی بود اما حتی تو اشکام و پاک نکردی،رفتی

وقت رفتن هزار باردوست دارم گفتم اما حتی تو یک بارم نگفتی،رفتی

وقت رفتن گفتم عاشقت بودم وهستم اما حتی تو نشنیده گرفتی، رفتی

وقت رفتن گفتم عشق اول و آخرم تو بودی اما حتی تو نادیده گرفتی ، رفتی

روزی فرا خواهد رسید که وقت رفتن تمامی دلباختگان است

پدران آریایی

onso — Mon, 14 Jul 2008 17:50:18 GMT

یک شب زودتر از وعده موعود دل نوشته ام را می نویسم . جاده مرا به سفر فرا

می خواند . می نویسم که شاید بازگشتی نباشد و تقدیری باشد برای پدران آریایی

پدری که هر شب با بوسه هایش به خواب می روم وهر سحر گاه با نغمه تکبیرش از

خواب بر می خیزم .

استواری گام هایش را ...............................................دوست دارم

صلابت وجودش را ......................................................دوست دارم

نگاه مهربانش را..........................................................دوست دارم

بوسه های شبانه اش را ................................................دوست دارم

لب های پر زخنده اش را ................................................دوست دارم

اشک های لیالی اش را..................................................دوست دارم

نیایش های شبانه اش را .................................................دوست دارم

من پدر را برای پدر بودنش ....................................................دوست دارم

من پدر را برای پدر بودنش دوست دارم .

دل نوشته ای برای گلی به نام مادر

onso — Mon, 23 Jun 2008 19:52:18 GMT

در آن شب نسبتا سرد پاییزی تازه از سفر بازگشته بودید در نیمه های شب دردهایت

بیشتر شد تا آنجا که تو را به بیمارستان منتقل کردند تا نزدیکی ظهر آن روز دردهایت

هنوز ادامه داشت اما هنگام اذان ظهر صدای به دنیا آمدن کودکت تمام فضای بخش

را فرا گرفت نام او را سپیده گذاشتید.در روزهای اول تولد پزشگان همانندکودک اول

تو را از شیر دادن منع کردند اما تو شیره ی وجودت را به من بخشیدی تا به امروز که

احساسات نیمی از زندگی من است .

در کودکی پدر به علت شغلش بیشتر اوقات به ماموریت اعزام می شد و تو به تنهایی

دو کودک را بزرگ کردی .

کودکی بسیار شیطون و بازیگوش بودم که روزی به دلیل همین شیطنت ها توانایی

راه رفتن را از دست دادم در پشت در اتاق عمل اشک می ریختی و از خداوند در

خواست می کردی که این توانایی را دوباره به من عطا کندو دعایت اجابت شد و به

نشانه این سپاس گذاری پدر گوسفندی را قربانی کرد و تو تمام اهالی کوچه را

بستنی دادی .

روزی که در پارک مشغول بازی کردن بودم تهران موشک باران شد و تو من را در زیر

خودرویی پنهان کردی و خود رفتی تا کودکان دیگر را نجات دهی .

هر روز بزرگتر می شدم و شیطون تر ، روزی دست های کوچکم را گرفتی و من را به

مدرسه بردی و از من قول گرفتی که همیشه خوب درس بخوانم و من نیز تا به امروز

به قولم وفادار ماندم .

دوران دبستان و راهنمایی رابا تمام خاطراتش در کنارت سپری کردم . در دوران

دبیرستان قرار بود در کنار انتخاب رشته تحصیلی ام رشته هنری انتخاب کنم اما

هیچ گاه در هنر موفق نشدم و به سراغ ورزش رفتم در آن روزها پدر سخت با رشته

من مخالف بود اما تنها کسی که او را راضی کرد خود تو بودی .

روزها ، ماه ها و سال ها گذشت و هر سال از خود گذشتگی هایت بیشتر از سال

قبل ،بهترین دوست و همراه زندگی من بودی و هستی .

روزهایی که که ناراحت به خانه می آمدم از چشمانم می خواندی که در دلم چه می

گذرد آن وقت سرم را روی پاهایت می گذاشتم ،گریه می کردم موهایم را نوازش

می کردی و آن جمله همیشگی را زمزمه می کردی " من دعا می کنم که درد تو

درمون بشه لب تو خندون بشه " و برای هر امری من را از زیر کتاب مقدس قران رد

می کردی و از خداوند درخواست می کردی که هر چه بر صلاح من است بر سر راهم

قرار دهد .

مادرگلم در زندگی درس هایی از تو آموختم که در هیچ جایی نمی توانستم آنها را فرا

بگیرم به من آموختی که : هیچ گاه مغرور نشوم ، آموختی که هر گاه انسانی به من

بدی کرد با او خوب رفتار کنم تا به اشتباهش پی ببرد ، آموختی که هرگاه بین من و

دوستانم ناراحتی پیش آمد من برای معذرت خواهی پیش قدم شوم ، آموختی که

واژه ببخشید ذره ای از وجو د من کم نمی کند پس این واژه را همیشه به کار ببرم و

بسیار آموختنی های دیگر .......

مادر گلم امسال نیز مانند هر سال از خداوند درخواست کردم که در شب میلاد گل

یاس درخت یاس حیاط کوچک خانه ما گل دهد تا آنها را بچینم و بر سر سجاده ات

بگذار م و دعایم اجابت شد .

یک معذرت خواهی ویژه خدمت فرشته ی خانه ی ما که نامش مادر است به علت امر

نگارش در این دل نوشته به جای به کار بردن واژه مقدس مادر از ضمیر تو استفاده

کردم که من را به خاطر جسارتم ببخشید .

هم رهان، قدر دان همیشگی این گلهای بهشتی باشیم و از وجود نازنین این

فرشتگان آسمانی بهره مند شویم .

روز گلهای بهشتی بر تمام مادران این گیتی پهناور مبارک باشد .

رسم روزگار

onso — Sun, 01 Jun 2008 19:52:18 GMT

روزی که تو را بازیچه کرد، ایستاد و خندید

خندید به .............

مهربانییت

عاشقییت

وفادارییت

سادگییت

صداقتت

و اشک هایت

اما ............

روزی فرا خواهد رسید که تو بایستی و نگاه کنی

نگاه کنی به ................

غروری که غروب کرده است

خودخواهی که خوار گشته است

دلی که سنگی شده است

زبانی که فقط دروغ از آن جاری می شود

و چشمانی که گناه در آن موج می زند و اشک می ریزد .

این رسم روزگار است

ONSO یک ساله شد

onso — Sun, 18 May 2008 06:29:18 GMT

روزی که با خود قرار گذاشتم تا وبلاگ نویسی را شروع کنم فقط خبر های ورزشی روز یا ورزش خاصی را می نوشتم و نام آن را ، هم نوا گذاشته بودم اما بعد از مدتی کوتاه پشیمان شدم و تصمیم گرفتم که خلوتگاهی برای خود درست کنم تا فقط دل نوشته هایی را که در آن روزها بر روری کاغذ می آوردم در این خلوتگاه به نگارش در بیاورم ..... نام های زیادی رابرای آن در نظر گرفتم اما به دنبال نامی تازه با معانی متعدد بودم که انسو را انتخاب کردم . برای همه جای سئوال بودکه این نام به چه معناست ؟

۱- onso در فرهنگ کره به معنی دست ابر یا دست هایی که برای ابر ( خدایان ) در نظر می گیرند .اما در فرهنگ ما به معنی دست هایی است که به سوی آسمان بالا برده می شود تا با خد ای خود نیایش کند .

۲- با ورزش آرام می شدم و onso کاتایی بود که بچه های تیم به آن لقب کاتای شانس می دادند و من نیز هر گاه آن را اجرا می کردم برنده و مقام آور تیم می شدم . ........

یک سال نوشتم . می نویسم حتی اگر روزی هیچ کسی دل نوشته های من را نخواند و برایش تکراری یا حرف های روز مره باشد ........

سپاس گذار و قدر دان همرهان همیشگی هستم که همیشه دیدگاه های زیبایشان را در این خلوتگاه عرضه می کنند و من می خوانم و به دیدگاهی جدید دست می یابم.

امید دارم هم ره همیشگی این دل نوشته ها باشید

عشق اول

onso — Fri, 25 Apr 2008 07:09:18 GMT

دل طاقت نداشت

طاقت دوری او را نداشت

راز عشق را بر زبان آورد و گفت

یار در عشق او مبهوت بماند

چند روزی از راز دل ها می گذشت

سر انجام عهد و پیمان سخت بسته شد

چند ماهی خوش از عشق آن دو می گذشت

روزی یار فرمان جدایی را بداد

دل که عاشق گشته بود میل به جدایی نداشت

اما دیگر چاره ای جز جدایی نداشت

سر انجام یار عهد و پیمان را ساده شکست

آخر این دل نوشته هجران بود وبس

عشق اول

onso — Sun, 30 Mar 2008 15:59:18 GMT

دل به یاد آورد ایام وصال

یاد اول بار دیدار را

اولین دیدار آن نزاع بود و بس

چند ماهی از دیدار ها می گذشت

دوست قصد سفر داشت ، بدرود گفت و رفت

دل به او احساسی نداشت، پس خداحافظ بگفت و بماند

بعد بازگشت دیگر آن دل ، دل نبود

آن دل عاشق گشته بود

دل به عشق یار مجنون گشته بود

دل زبان بازگو کردن نداشت .........