یک شب زودتر از وعده موعود دل نوشته ام را می نویسم . جاده مرا به سفر فرا    

می خواند . می نویسم که شاید بازگشتی نباشد و تقدیری باشد برای پدران آریایی

پدری که هر شب با بوسه هایش به خواب می روم وهر سحر گاه با نغمه تکبیرش از

خواب بر می خیزم .

استواری گام هایش را ...............................................دوست دارم

صلابت وجودش را ......................................................دوست دارم

نگاه مهربانش را..........................................................دوست دارم

بوسه های شبانه اش را ................................................دوست دارم

لب های پر زخنده اش را ................................................دوست دارم

اشک های لیالی اش را..................................................دوست دارم

نیایش های شبانه اش را .................................................دوست دارم

من پدر را برای پدر بودنش ....................................................دوست دارم

من پدر را برای پدر بودنش دوست دارم .